ana roelofs-gedicht 198

 

 

een roerloze dag op de maanweg ging voorbij

en nog een in een huis zonder ramen  ontferm

u Oedipus, wat er in je onderbroek zit

is een wrang eerbetoon aan je vader laat mij

rustig dromen in mijn eigen spiegelpaleis

dwalen anonieme planetoïden die

mijn zonnestelsel niet intimideren de

wrede waanzin zoekt naar zelfverlies verleidt het

mes op mijn keel glimt onweerstaanbaar obsceen hoor

dan de dodendans achter de muren waar het

vlakke land gaat plooien ik zal je tragedie

niet rekken je illusie van het voortbestaan

 

 

 

 

 

10 februari 2017 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-197/

 

 

de zee ademt wierook over de achterkant

van de klok  ik lig op de bodem en fluister

geheimen in de oksel van de stekelbaars

die in tongen spreekt van een andere thuiskomst

van een wonder voor wie gelooft dat een stug soort

verlegenheid een ongerepte lokroep is

en geen bitter geworden maskerade die

de slechte adem van het nieuwe lachen fnuikt

als de avond aardkruipers als glimwormen kleurt

ga ik op mijn knieën slapend in een dode

hoek zinloos geniale spoken vreten het

chagrijn schreeuwt van de onbeantwoorde liefde

4 februari 2017 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-196/

 

 

de winter is begonnen en mijn bloedrode

eenhoorn zingt van verdriet en eenzaamheid de tijd

van de monsters ruikt aan zijn schaduw en ik doe

alsof hij niet bestaat, zijn lijdensweg niet echt

en zijn lied geen requiem voor zomerregen,

zachte rondingen en verwachtingen  ik ben

de schorpioen in de loopgraven vol kille

razernij wil ik mijn ontsnappingsroutes niet

verraden als hij verdwijnt zal ik een ander

zijn, een ander die de sneeuwwitte rillingen

van zijn sidderende, aan flarden geschoten

huid niet meer kan voelen, pervers en afgestompt

21 januari 2017 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-195/

 

 

roze speelgoedvliegtuigjes zwermen argeloos

door de nacht – de dood is de jager, de jager

dwingt de dood de zomeravonden te tellen

die steeds veranderen in bloedbaden als baas

konijn de jaloerse karekieten tart met

genoeg kwaadaardige keldergeheimen op

zoek naar een lokvogel die de verlorenen

terughaalt uit de zilveren hemel waar ze

alles konden vergeten, alles wisten en

nu krakend laag in louter raadsels de wereld

opnieuw benaderen met de houding van een

beginner, behalve dan dat ze vals spelen

 

12 januari 2017 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-194/

 

 

elke ochtend weer die zombies op de zolder,

woedende sleutels in het slot en overal

zwarte voetstappen op de achterbank dringen

verbazingwekkende duivelshoorntjes stiekem

door je knettergekke hoofd gaat vermetel het

slagersmes in alle koude kikkers op het

liefdespad heeft het risico twee gezichten,

het leven één boeventronie en ogen vol

tranen in de hel snijden ze nauwgezet de

raampjes uit waar mijn angstbloed duistert elke dag

wandelen schimmige zaakjes de voordeur uit,

dwalen er wanhopig planeten door de lucht

18 december 2016 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-193/

 

 

alles gaat terug naar mijn vaders huis al ben

ik verdreven als vegeterende nazaat

van de glazen zege als spook in zijn paleis

zal ik met nieuwe zwaartekracht de donkere

materie vangen en het kan me niets schelen

dat al mijn vragen buitensporig zijn, alle

doemscenario’s onstuitbaar duizelen en dat

er een vloek rust op de griezelige engel

van de echo en chaos ontwaakt als ode

aan het heilig apenspel van verleiding als

wapen tegen de dagelijkse kwelgeesten

vergeet ik alles wat beperking is en sterf

11 december 2016 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-192/

 

 

sluit je ogen, reken op de titanische

onverschilligheid van je luie stoel vertrouw

op de gruwelijke balanceerkunst van je

geheugen en weet dat de messen getrokken

zijn in een uitdijend universum van je

volmaakte illusies in een eeuwig heden

zijn je verhalen om te overleven niet

relevant open je oren, dit is hoe angst

en walging rennen langs de muur van verlangen

struikelend over rot en ragfijne schimmel

en het stopt nooit voor iemand onherroepelijk

worden in dit land je naam noch gezicht herkend

 

 

5 december 2016 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-191/

 

 

kleine dieren borduren de zeewind onder

donkerbruine vleugels in wit zand verdwalen

adembenemend hongerige sluipschutters

in zachtzinnige wolken van grimmige mist

ga ik neuriënd en ik wil verliefd worden

om te vergeten hoe zijn leren huid ruikt en

in een koude wereld wil ik realiteit

met wensdenken verschrompelen als verderop

het land de oostenwind de sterren omhoog leidt

kunnen we veilig onze gepimpte dromen

hallucineren, ons speelgoed kapot smijten

en onverschillig lachen: wij, de levenden

 

30 november 2016 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-190/

 

 

nog bescheidener dan verwacht zingt een hertje

een geheugen bij elkaar met twaalf lachende

hyena’s in de schaduw van het verzwegen

wantrouwen als zand in je mond waar niets is wat

het lijkt besluipt de duisternis roekeloos het

schrille licht in je wenkbrauwen stuiterende

herinneringen verwarren je gedachten

tafels steigeren op hun achterste poten

vallen bont en blauw de muren aan het oude

huis is gezandstraald in de wildernis, alles

heeft het grofgebekte maanlicht veranderd in

achterdocht en je denkt dat het voorbij moet zijn

19 november 2016 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-189/

 

 

de wollige verveling van de vredesduif

glimlacht angstaanjagend op de onzekere

keukentafel verscheuren beminnelijke

duizendpoten alle oude rekeningen

bozer dan ooit verbergt een list de olifant

haat woont hier en stenen en wat je achterlaat

zijn murw gebeukte herinneringen aan wat

van jou is, wat waar is, wat je wilt geloven

en wat het teweegbrengt hijgerig een toontje

lager te zingen om te behagen, stenen

zonder gewicht, ogen die alleen zichzelf zien

het olifantenweeshuis is al overvol

 

3 november 2016 Geen categorie

1 2 3 4 5 22