ana roelofs-gedicht 205

 

 

huismussen kwamen aanvliegen en verdwenen

lijsters, merels, pimpelmezen maar geen kraaien

wél het ijdele geweld van vermeend onrecht

grimmig en verbeten vliegt de brute poëet

voort en omarmen afgedankte heiligen

de gretige duivel van de spraakverwarring

een op drift geraakte vogelaar eet het snoep

uit de vitrine van de kind-boeman die zich

bijna niets laat ontzeggen  uitgescholden door

Franciscus die verder alleen tot vogels spreekt

verlaat hij lichtvoetig noch diepgeworteld het

huis en laat onder de stoelen een storm achter

26 april 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 204

 

 

aan het eind van de winter was alles stenen

en zand de rekening van je bestaan ademt

zacht en nerveus ergens tussen onmisbaar en

ontheemd in staat duister de wederopstanding

van het in de steek gelaten stille lichaam

overschrijdt de vederlichte doodsengel de

grens tergt het vuur gaat onvast en onrustbarend

vermalen z’n kaken razendsnel de ruwe

diamanten en aan de rand van het ravijn ligt

het sterrenstof van z’n dromen op de daken

als ware het sneeuw vleugellam op de vlucht voor

vergetelheid kan hij niet op aarde blijven

 

 

15 april 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 203

 

 

in dit rauwe jaar jammeren mijn vogeltjes

om vergelding voor de schaamteloze krul in

het haar van de leugenaar, over vergeten

sloffen op de plek waar het drakenskelet hoort

en ik heb geen geduld voor hun aanstellerij

daar loomheid regeert in de wervels van mijn schuld

en pijn in mijn gekooide handen kortwieken

obsessief gebalde vuisten het brandende

fossiel, morrel ik maandenlang in zielige

concessies vervliegt de uitbundige schoonheid

vanzelf geeft boosheid lucht in mijn hoofd en bijna

wist ik alles, ook wat ik niet wilde weten

 

3 april 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 202

 

 

in de ijle gewrichten van het blauwe huis

dwalen kreeften aan zijden linten dichterbij

de verslavende magie van de diep ruige

horror tot leven gewekt friemelen blinde

gedachten dichtbij de woorden strooien maanzaad

onder de voeten van chocoladeletters

leert mijn aangespoelde walvis incasseren

dat hij voor altijd ten onrechte geofferd

toch zijn odyssee zal voltooien onsterflijk

de stemmen van de sirenen zal horen vol

vreugde hun onschrijflijke taal zint en zucht de

nachtmerrie opnieuw wakker in geboren zijn

25 maart 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 201

 

 

toen het hele huis bezeten zong en we op

zoek gingen naar het begin van honderd miljard

dubbele gevoelens, vonden we een pijnlijk

intieme geschiedenis tussen de oude

stenen en kleine hagedissenpoten die

zorgeloos de lokroep van de uitgebannen

erfgename opzij schoven voor de ogen

van haar kinderen verguisd op wraak zon hoe dat

begon met een allesbehalve fatale

sprong vanaf de roze zolderkamertoren

springlevend in valse tranen het strijdtoneel

verliet verbaasd verslagen door speelgoedmonsters

15 maart 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 200

 

 

de brullende vis in de pluchen emmer baart

zorgen  het is geen taal die ik begrijp  ik wijs

hem als de verrader aan, laat hem gewoon niet

meedoen in de vuilcontainer slaapt de triomf

met de tragiek van de spion in het huis van

de liefde kruipt het licht in het voordeel van blind

gevangen in de zuinige greep van koude

bedgeheimen haarscherp op de zere plek liegt

een geile hond dat hij de baas van de straat is

bij de gratie van de pikorde kan hij zijn

gang gaan op handen en knieën woont hij het mooist

in dit spiegelland  ik ben deze shit zo zat

 

 

6 maart 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 198

 

 

een roerloze dag op de maanweg ging voorbij

en nog een in een huis zonder ramen  ontferm

u Oedipus, wat er in je onderbroek zit

is een wrang eerbetoon aan je vader laat mij

rustig dromen in mijn eigen spiegelpaleis

dwalen anonieme planetoïden die

mijn zonnestelsel niet intimideren de

wrede waanzin zoekt naar zelfverlies verleidt het

mes op mijn keel glimt onweerstaanbaar obsceen hoor

dan de dodendans achter de muren waar het

vlakke land gaat plooien ik zal je tragedie

niet rekken je illusie van het voortbestaan

 

 

 

 

 

10 februari 2017 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-197/

 

 

de zee ademt wierook over de achterkant

van de klok  ik lig op de bodem en fluister

geheimen in de oksel van de stekelbaars

die in tongen spreekt van een andere thuiskomst

van een wonder voor wie gelooft dat een stug soort

verlegenheid een ongerepte lokroep is

en geen bitter geworden maskerade die

de slechte adem van het nieuwe lachen fnuikt

als de avond aardkruipers als glimwormen kleurt

ga ik op mijn knieën slapend in een dode

hoek zinloos geniale spoken vreten het

chagrijn schreeuwt van de onbeantwoorde liefde

4 februari 2017 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-196/

 

 

de winter is begonnen en mijn bloedrode

eenhoorn zingt van verdriet en eenzaamheid de tijd

van de monsters ruikt aan zijn schaduw en ik doe

alsof hij niet bestaat, zijn lijdensweg niet echt

en zijn lied geen requiem voor zomerregen,

zachte rondingen en verwachtingen  ik ben

de schorpioen in de loopgraven vol kille

razernij wil ik mijn ontsnappingsroutes niet

verraden als hij verdwijnt zal ik een ander

zijn, een ander die de sneeuwwitte rillingen

van zijn sidderende, aan flarden geschoten

huid niet meer kan voelen, pervers en afgestompt

21 januari 2017 Geen categorie

http://www.anaroelofs.nl/poezie/gedicht-no-195/

 

 

roze speelgoedvliegtuigjes zwermen argeloos

door de nacht – de dood is de jager, de jager

dwingt de dood de zomeravonden te tellen

die steeds veranderen in bloedbaden als baas

konijn de jaloerse karekieten tart met

genoeg kwaadaardige keldergeheimen op

zoek naar een lokvogel die de verlorenen

terughaalt uit de zilveren hemel waar ze

alles konden vergeten, alles wisten en

nu krakend laag in louter raadsels de wereld

opnieuw benaderen met de houding van een

beginner, behalve dan dat ze vals spelen

 

12 januari 2017 Geen categorie

1 2 3 4 5 23