ana roelofs-gedicht 226

 

 

Toen ik mijn vleugels kreeg zonken de monsters weg

in drankzucht en even gingen alle remmen los

om wraak te nemen op de drager van het geheim

was de lucht ruim bedekt met sluwheid en verraad

 

het geheim was niets waard, trok zich nergens wat van aan

wolkte schaamteloos in stropende verveling

verbijsterd bezwijkend voor de dronken monsters

ongekend verloren; er stond geen gunstige wind

 

er werd een vliegverbod aan de binnenkant van

mijn schedel geschreven onverbiddelijk traag

vloog ik veel te dicht langs de bloeddonkere zon

 

verbrandden de papieren vleugels onverschillig

zacht en zachter verdronk ik zwijgend in verdriet

zonder geborgenheid kon ik niet ademen

 

2 maart 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 225

 

 

de razendsnelle opmars van een kudde nieuwe

monstertjes in het oog van de bladblazerorkaan

dansend en spelend, veranderend, verbrokkelend

in kwistige onzin met pluchen handjes, mondjes

vol venijn wie kan ze weerstaan binnen in je hoofd

het geluid in je hoofd in je hoofd drijft de waanzin

vermomd als magie met krokotanden in je huid

vervaagt de grens tussen een gummikikker en een

schorpioen verbleekt de grimmigheid en ik zal nooit meer

dezelfde zijn; we gaan een magische tijd tegemoet

 

24 januari 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 224

 

 

ik en mijn monstertjes leven altijd in limbo

zij zijn het kanonnenvoer, ik ben de verdorven

dirigent van feestelijke zaken en dat ze

allemaal op mijn dodenlijst staan weten ze niet

weerloos in een wereld omschreven door geweld is

ontsnappen helaas onmogelijk  wat kan ik doen?

ik zal ze trouwhartig mandarijntjes en dikke

suikerkippen voeren om dan orde op zaken

te stellen het dividend van de darmangst laat ze

sneuvelen en daarna ga ik alles ontkennen

7 januari 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 223

 

 

op de knalgele zomerstoel zit een oud monster

in ijzige regen loopt november op z’n eind

op de begraafplaats slaapt de oude bloem zijn droeve

hart voltooit een kroniek van bittere deceptie:

altijd november altijd regen altijd alleen

altijd geweest miskend vergeten treurt mijn monster

in de wanorde in het donker dat zijn tijd is

gekomen hij kiest met lege handen het ruime

sop met een twee drie in godsnaam nog eenmaal adieu

blijf ik alleen met mijn tranen in een lege kamer

17 december 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 222

 

 

het wreedste monster ooit draagt een roze hemdje en

heeft harde seks met de cavia’s van de buren

hij stopt dagelijks stinkende beertjes in mijn bed

en babbelende witvoetjes in het behang die

mij genadeloos laten zwichten voor elke

ochtend een eitje op z’n bord en cadeautjes

in z’n schoen tegen wil en dank zoek ik ruzie

hij zwijgt en wat ik eigenlijk had willen zeggen

verzuipt in lauwe koffie hij ruikt bloed in duistere

pleziertjes en in de verborgen gebreken van

mijn morsige hart wast hij zijn handen in onschuld

 

5 december 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 221

 

 

er woont een monstertje onder de trap elke dag

een andere die van gisteren at pantoffels

vandaag zijn de chocoladekoeken de pineut

soms staat er eentje in de huiskamer te schreeuwen

geef me eten ik wil bramen, aardbei en framboos

dikke aardappels, rauwe wortels, een blinde vink

desnoods dat laatste is een misverstand eigenlijk

zijn het bange kleine beestjes beetje flets maar dan

als ze de vergeten verhalen gaan vertellen

slaat alles op tilt dan dansen de geesten over de

muren, eet ik alle monsters in hemelsnaam maar op

 

3 november 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 220

 

 

het verhaal van de vasthoudende bedrieger

maakt echt meer indruk dan ik ooit had verwacht

met zijn nagelvoeten en duizenden armen

lijkt hij zijn hand niet te overspelen als

verfijnde oplichter van kleine gevoelens

ontlokt hij viezige zinsbegoochelingen

die me bedwelmen met de bittere smaak

van verraad als gunst sluit ik mijn ogen oud zeer

en mededogen doorgeslagen onzin

onvoorstelbaar in het nauw, meer is niet nodig

 

23 oktober 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 219

 

 

het spel begon met achthonderd ervaren

herriemakers die op pad gingen en nu

boven je hoofd hun gang gaan roofdieren sluipen

soepel langs de huizen buigen voorover

‘s nachts in de stille buitenlucht hijgen

schimmige zaken en eenzame geluiden

harder overdag staat alles recht en stil

oorverdovend vol van woedebeheersing

begraven met een steen in hun mond in wat

maanden leek te duren, eigenlijk jaren

van misleidend met rust gelaten spoken

 

12 oktober 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 218

 

 

als we gaan zingen ontlopen we weer aardig

de volgende apocalyps die werd terug

gefloten terwijl we wachten is nietsdoen ook

een optie de bladeren vallen vroeg dit jaar

ongrijpbaar verdween de zomer in september

in spiegelschrift geschreven lente sprak mijn kat,

een heilig verklaarde vindingrijke over-

lever van goede familie al woont hij in

een doos bij de buren onder tafel, met een

houding van beter weten voor het geval dat

Pandora toch nog gelijk krijgt op de dag des

oordeels vertrouw ik hem als meester spelbreker

 

 

4 oktober 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 217

 

 

weet je welk lampje al achtenveertig jaar wacht

in de achtertuin en argwanend de schone

schijn kleurt met dronken luipaardvlekken waarin

baarmoederdieren uitgekleed in hun vel op de

huid ‘stel geen vragen en maak geen opmerkingen’

de rozengeur menen te ruiken huivert de

verzameldrift in snerpende toekomstmuziek

voert herboren de boventoon op het balkon

kan elk moment een monster ontwaken als ik

praat, fluister ik heb alle tijd en tienduizend

dingen voor je gaat en toch besluit te blijven

23 september 2017 Geen categorie

1 2 3 4 24