#216

ana roelofs-gedicht 216

 

 

de beklimming van de struikelstenen doet pijn

en met de gepoetste pistolen op tafel

voelt iedere vraag die ik krijg als een verhoor

de gletsjers plakken de verheven kloof niet dicht

met zachte melkwitte handen op een lichaam

vol pijnlijke bijtwonden bijten ze te hard

terug, de bedding is te ruim geworden  ik

kan alles zeggen, ik spreek een geheime taal

en dat ik uiteindelijk nooit de trekker zal

overhalen weet niemand met mijn hand op je

hart zou ik kunnen verdwijnen op klaarlichte

dag in de nacht die altijd valt

Share

Schrijf een bericht

13 september 2017 Geen categorie