ana roelofs-gedicht 222

 

 

het wreedste monster ooit draagt een roze hemdje en

heeft harde seks met de cavia’s van de buren

hij stopt dagelijks stinkende beertjes in mijn bed

en babbelende witvoetjes in het behang die

mij genadeloos laten zwichten voor elke

ochtend een eitje op z’n bord en cadeautjes

in z’n schoen tegen wil en dank zoek ik ruzie

hij zwijgt en wat ik eigenlijk had willen zeggen

verzuipt in lauwe koffie hij ruikt bloed in duistere

pleziertjes en in de verborgen gebreken van

mijn morsige hart wast hij zijn handen in onschuld

 

5 december 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 221

 

 

er woont een monstertje onder de trap elke dag

een andere die van gisteren at pantoffels

vandaag zijn de chocoladekoeken de pineut

soms staat er eentje in de huiskamer te schreeuwen

geef me eten ik wil bramen, aardbei en framboos

dikke aardappels, rauwe wortels, een blinde vink

desnoods dat laatste is een misverstand eigenlijk

zijn het bange kleine beestjes beetje flets maar dan

als ze de vergeten verhalen gaan vertellen

slaat alles op tilt dan dansen de geesten over de

muren, eet ik alle monsters in hemelsnaam maar op

 

3 november 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 220

 

 

het verhaal van de vasthoudende bedrieger

maakt echt meer indruk dan ik ooit had verwacht

met zijn nagelvoeten en duizenden armen

lijkt hij zijn hand niet te overspelen als

verfijnde oplichter van kleine gevoelens

ontlokt hij viezige zinsbegoochelingen

die me bedwelmen met de bittere smaak

van verraad als gunst sluit ik mijn ogen oud zeer

en mededogen doorgeslagen onzin

onvoorstelbaar in het nauw, meer is niet nodig

 

23 oktober 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 219

 

 

het spel begon met achthonderd ervaren

herriemakers die op pad gingen en nu

boven je hoofd hun gang gaan roofdieren sluipen

soepel langs de huizen buigen voorover

‘s nachts in de stille buitenlucht hijgen

schimmige zaken en eenzame geluiden

harder overdag staat alles recht en stil

oorverdovend vol van woedebeheersing

begraven met een steen in hun mond in wat

maanden leek te duren, eigenlijk jaren

van misleidend met rust gelaten spoken

 

12 oktober 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 218

 

 

als we gaan zingen ontlopen we weer aardig

de volgende apocalyps die werd terug

gefloten terwijl we wachten is nietsdoen ook

een optie de bladeren vallen vroeg dit jaar

ongrijpbaar verdween de zomer in september

in spiegelschrift geschreven lente sprak mijn kat,

een heilig verklaarde vindingrijke over-

lever van goede familie al woont hij in

een doos bij de buren onder tafel, met een

houding van beter weten voor het geval dat

Pandora toch nog gelijk krijgt op de dag des

oordeels vertrouw ik hem als meester spelbreker

 

 

4 oktober 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 217

 

 

weet je welk lampje al achtenveertig jaar wacht

in de achtertuin en argwanend de schone

schijn kleurt met dronken luipaardvlekken waarin

baarmoederdieren uitgekleed in hun vel op de

huid ‘stel geen vragen en maak geen opmerkingen’

de rozengeur menen te ruiken huivert de

verzameldrift in snerpende toekomstmuziek

voert herboren de boventoon op het balkon

kan elk moment een monster ontwaken als ik

praat, fluister ik heb alle tijd en tienduizend

dingen voor je gaat en toch besluit te blijven

23 september 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 216

 

 

de beklimming van de struikelstenen doet pijn

en met de gepoetste pistolen op tafel

voelt iedere vraag die ik krijg als een verhoor

de gletsjers plakken de verheven kloof niet dicht

met zachte melkwitte handen op een lichaam

vol pijnlijke bijtwonden bijten ze te hard

terug, de bedding is te ruim geworden  ik

kan alles zeggen, ik spreek een geheime taal

en dat ik uiteindelijk nooit de trekker zal

overhalen weet niemand met mijn hand op je

hart zou ik kunnen verdwijnen op klaarlichte

dag in de nacht die altijd valt

13 september 2017 Geen categorie

ana roelofs- gedicht 215

 

 

fluisterlopend en slaapstarend wordt de avond

ten grave gedragen  levenslang de lafaard

heen en weer  traag als een nachtmerrie verzuipt ze

in het zand van de ongecensureerde schijn

zwelgt het zand de bloedroze tekeningen van

ver bekijkt de splijtzwam in je binnenzak blind

de lange arm van het onaantastbaar verdriet

met voor altijd ongenaakbaar lege handen

29 augustus 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 214

 

 

vannacht was het veld gespikkeld met konijntjes

als in een koele oceaan vol aaibare

theevisites uit de kinderkamer terug

gehaald zit ik vast in de honingtirannie

van tastbare herinneringen  een wonder

kamer van fabelhaft  ben ik een dakloze

ontsnappingskunstenaar met verlamde armen

in het schaamteloze zwemwater van nurkse

nostalgie ga ik dieper zal ik nog hardop

zeggen dat de werkelijkheid te nep is en

wankelend in het groene licht luisteren naar

de onzinnige liedjes keihard in mijn hoofd

5 augustus 2017 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 213

 

 

om te beginnen houdt het slagwerk de slak in

een kleine wurggreep de hele dag door snoepen

de magere toeschouwers onder dwang schuwen

woorden de magie van de ravage had ik

maar geluisterd naar de taal van de gefopte

dieren, had ik maar gekeken naar het groeien

van de vulkaan zonder pijn in bedrog zonder

iets geschreven te hebben ontstaat de glimlach

onder druk barst het ontwaken in ongehoord

liegen spat de alledaagse schoonheid uiteen

ongezien loert de uit bad verbannen onrust

en dit is niet mijn eeuw, is het wel mijn leven?

 

 

17 juli 2017 Geen categorie

1 2 3 23