ana roelofs-gedicht 247

 

 

er was een verbitterde witte beer
met een theemuts op zijn kop er waren
onvoldoende liefdesbrieven om het
water over te steken en als held

 

terug te keren al spoelde de zee
als sombere rook over de vloer al
sprak de walvis dat angst geen vaargeld was

 

er was een leeg graf voor de trotse beer
die onder kwaad gesternte nog één keer
zijn drijfveren verloochende

 

11 juli 2019 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 246

 

 

hoofdstuk 26 voor het ranonkeljaar van ooteoote

 

de lijkwitte verrijzenis van sidderend
trage bosmelk ademt in angstige dreiging
predikt de pastoorsvogel de passie voor God
lieve heiland op het kleverig bastion
van levende griezelsteen neemt zinderend bezit
van alle groen ruimtelijke wellust overstroomt
in overrompelende overvloed sneeft het hout

7 juli 2019 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 245

 

 

oneindig veel insecten ontwaken
in een huis zonder ramen sidderen
de kleine kamers voor het getreiter
van de onvoorstelbaar tragische kat

 

in de verloren hoeken verstoppen
wellustige kleine muizen eitjes
voor de zorgeloos vliegende slangen
die windstil rondlummelen maar afstand
bewaren en nooit geloven dat het
nu begint en waar het gaat eindigen
weet alleen de roodogige profeet

 

 

14 mei 2019 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 244

 

 

onderweg was er een leeuw met een stomme
berenkop die danste voor het vogelhuis
liepen drie moorddadige konijnen die
op de vuist gingen met geparfumeerde
reptielen die bijna vergeten waren
uit te sterven in de grote parade
der offerdieren bleven zij achter als
een stippellijn in de sneeuw van het noorden

 

voorwaarts op gouden wolken naar de ondergang
en arriveer alsof je nooit bent vertrokken

1 mei 2019 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 243

 

 

en reis alsof je nog thuis kunt komen
in je duistere paradijs en wees
een woeste dino met giftige tanden
en bijt je oneindig vast in je wraak

 

maar soms zit er een olifantje op
de rand van je bord te smakken en woont er
een geest in de zolderkamer die snurkt

 

vaak zwermen er vogels boven de huizen
als het circuspaard met de vissenstaart
zijn deuren opent en de wolken uitlaat

 

22 april 2019 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 242

 

 

ik kwam in een spade lab terecht
waar de maanwormen van de buurman
rusteloos bewogen in hun doosjes

 

ik kocht een kleine krokodil die
me thuis zou kunnen helpen met het
doorbijten van vervelende draadjes

 

even lag de maan in de dakgoot
te wachten op de dromen die de
nachtwind zou brengen voor de furie
die nooit speelde met de eekhoorntjes

 

ik sliep in de zinloze waan
van gedaanteverwisseling

11 april 2019 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 241

 

 

hoofdstuk 15 voor het ranonkeljaar van ooteoote

 

de blauwe bloemen verdragen onweerstaanbaar
sierlijk de perverse lichtheid in het groen
doorstoofde paradijs heel de zomer
het verlangen dichterbij te komen

 

waar de heidense plantengod regeert
de overwoekering van eindeloos
praten in zelfzuchtige chaos in
een onzichtbare wolk gevangen ongelijk

 

aangesloten op het kloppend hart breken de
stenen onder de brute veerkracht hebben
listige speculaties geen vat op de groen
uitslaande verwarring die alles binnendrong

 

6 april 2019 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 240

 

 

onwrikbaar staan de huizen om ons zachte vlees
deur op slot, ramen glimmend in de schaduw van
de buren op benepen paadjes achterlangs
bewegen wij als alles stil staat te wachten
op de muren geschreven hoog boven de stad
wordt geschiedenis opnieuw verteld op bruggen
in wolkenkrabbers hangt het geloof met liften
om ons omhoog te hijsen – blaf dan als een kat
tussen woorden en waarheid staat nog steeds Babel
en waanzin op de stenen van de beschutting

31 december 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 239

 

 

hoofdstuk 3 voor het ranonkeljaar van ooteoote

 

 

luidkeels lachen de fluisterranden
aan het raam vullen de melktanden
groen over alles, overal glasgroen
walgen blauwalgen schemergroen

 

pareren koplopers en volgers
ontwortelde afleggers doorbreken
het huis naar onbehoren vastberaden
dansen bronstige dwarsliggers de ruimte in

 

landen eigenzinnig een handstand aan het plafond
morrelen uitbundig de eeuwige waarheid van leven
en vermeerdering; dan past plaatsmaken en ontruiming
slinks zal het teken des kruizes ontsnappen aan de ontwrichting

 

haal dan diep adem, sluit je ogen en voel het onbegrensde geheim

28 december 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 238

 

 

Op een wolk geboren in hemelse modder
houdt het kleverig leven eenzaam stand op zoek
naar nieuwe helden in een gedroomd bestaan
hebben de monsters allemaal voor altijd

 

een tatoeage van een kikker en
een olifant met een barbecue op
hun borst die kwetsbaarheid verbeeldt op drift in
een uitdijend heelal schieten woorden zwaar

 

tekort voor de tragiek van deze proefdieren
die nergens goed voor zijn oeverloos deinend in
het vagevuur der afgewezenen met

 

hun furieuze verlangen naar een plek
ergens die alle wonden heelt en ach, nog
één keer aanwezig te zijn in de wereld

7 november 2018 Geen categorie

1 2 3 25