ana roelofs-gedicht 236

 

 

Het ligt niet in de aard van mijn heilig
surrealistisch huisdier om tevreden
voor zich uit te staren, van alle kanten
loert gevaar en de monstertjes zingen

 

een treurlied over vaders versleten
duivenhok waar kwetsbaar en verlaten
de oude vogels dansen als ratten in
de val nu de zomer voorbij is en

 

ik hier weg moet zit het gruis tot diep in
mijn haarwortels, nog groen valt de nacht die
ruikt naar vermoorde bomen, ademloos

 

wachten de ongeborenen en verdwijnen
te vondeling gelegde eendagsvliegen in
september uiteindelijk in de troost van pijn

14 september 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 235

 

 

Het ogenblik dat ik naar binnen val
in zijn schaamte binnen mijn ongeloof
draait het toeval kringen in de diepte
van mijn schaamte is het de kunst om niet

 

na te denken uit onverwacht saaie
hoek komt het portret van een zuurpruim die
onbarmhartig vleugellam blijft zweven
boven telkens herschikte verhalen

 

je zegt geen pijn meer te voelen en nooit
meer thuis te zijn waar is dat van gemaakt
viel er ooit sneeuw, voor eeuwig bevroren

 

in de foto’s van wat niet meer bestaat
en er toch altijd is en dat is nog
altijd zo niets geleerd niets vergeten

27 augustus 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 234

 

 

Op deze snikhete plastic planeet
vallen onderhuids de hardste klappen
goedbetaalde konijnen verdoezelen
de heilige geestverschijningen van de

 

verrukkelijke doodsreutel van het bittere
eind zoals altijd broeit er wrok tussen de monsters
en in de ongeneukte kip moet ‘n pimmel en
iedereen moet knus meedoen met de evolutie

 

uw stampvolle brein kan in een glazen pot
uw angst en pijn moet u maar incasseren
en hoe uw gezeur zich verhoudt tot uw

 

goede bedoelingen boeit echt niemand
het is niet dat u er toe doet
het is Heer, wees ons genadig

10 augustus 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 233

 

 

Als ik wreedheid beter leer begrijpen
zouden we dan vrienden kunnen zijn zou
ik dan zwemmen in dubbelzinnigheid
de rode god lacht als een gesloten

 

deur mea culpa hoe onontkoombaar
wat is het exacte moment dat je
je met je leven verzoent of met je
lichaam wat eigenlijk hetzelfde is

 

de eeuwige zwanenzang van elke
feniks hapt naar adem op elke huid
wonen we in elkaar in alle zachtheid

 

totdat alle liefde verdwenen is
totdat vreemde niet meer zo vreemd is je
herinnering als handen voor mijn ogen

7 juli 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 232

 

 

Een vervlogen nooit meer thuis maar waarheen dan nu
ik denk dat mijn laatste monster dood is, doodzwart
omringd door vliegen luister ik naar het behang
en denk dat het moeilijk is iets te zoeken dat

 

er niet meer is had ik een vergissing begaan
waren de monsters mijn wapens ter ontsnapping
zoek ik een woord gescheurd uit een taal die verleidt
op de bodem van een naaldendoosje zo klein

 

onbespreekbaar wat ik niet echt kan benoemen
bestaat ongevraagd dacht ik in de problemen
als monsterfluisteraar in een leeg gekkenhuis

 

zweeg ik, schreef ik als een buitenstaander in een
andere tijd leerde ik te wachten in juni
lijkt het licht eindeloos was het maar weer november

14 juni 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 231

 

 

De terugkerende zwarte gaten zwalkten
moedeloos door het gras achter de deur was er
een andere binnenkant alles vertraagde en
ik wilde dat niets meer ooit zou veranderen

 

wat waanzin ontketende bij mijn lijpe monster
overal waar ik kwam waar hij al was geweest
was er iets veranderd wat ik was vergeten
op heterdaad in een altijd verloren strijd

 

vluchtte de verwarring in de aanval schater-
lachend door merg en been ga ik een stelletje
onzichtbare monsters op het dak wit verven

 

in slaap gevallen in het bed van het verleden
droom ik dingen die al verbrokkeld waren in
een lang vervlogen nooit meer thuis, maar waarheen dan

27 mei 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 230

 

 

Toen alles klaar stond was er geen houden meer aan
onschuldig vertrok ik, mijn onoverwonnen
monster sleepte ik mee op leven de dood in
het donker vroegen we de weg zonder ogen

 

sloegen we elkaar om de oren met het
nadeel van de twijfel vele lichtjaren ver
omzeilden we een venster in de sterrenhemel
een dunnere plek kun je je niet voorstellen

 

zullen we verraden dat het paradijs nep is
dat we de voeten van de verlosser nooit zagen
hoe leeg het duistere spoor van gespleten dromen

 

ons bleef achtervolgen tegen wil en dank sliep
het huis waarin we woonden om de hoek wemelde
het van zwarte gaten die steeds terugkeerden

11 mei 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 229

 

 

Nooit waren ze zo mooi en ik ben het echt zat
altijd die verwarring, altijd chaos en gekte
alsof ik het bijna begrijp maar toch net niet
dat hun liedjes mijn keel dichtknijpen vergeefs

 

zing ik voor de goudvis, zwijg ik de deur op slot
dansen de monstertjes het hele kansspel lang
van wierook en van dood en gooi ik mijn schoenen
alvast het raam uit om daarna thee te zetten

 

de suiker in mineur zal me veranderen
in een moordenaar ik zing een warm lichaam
om het toeval heen met mijn ogen dicht is

 

de misdaad al gebeurd in de zon van gisteren
was ik de vreemdeling met het halve verhaal
nu alles klaar staat is er geen houden meer aan

27 april 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 228

 

 

Toch zullen we de wind onder jouw vleugels zijn
gillen de monstertjes op de keukenvloer en
ze prikken spelden in konijnenbeeldjes om
de pijn te verdoven van doorgeladen haat

 

waartegen gedaanteverwisseling niet helpt
hun tongen van plastic likken achterstevoren
hun ruggen vol luizen als een vuige deken
lijkt het licht van ijzer onbuigzaam gesloten

 

op de lege tafel staat de sterrendoos klaar;
tijd om te vertrekken, het raam uit te waaien
geen herinneringen, geen naam, geen steen, geen graf

 

ik zal geen ruggespraak met de monsters houden
jij hebt alles verpest hun stemmen hard als glas
nog nooit waren ze zo mooi; ik ben ze helemaal zat

4 april 2018 Geen categorie

ana roelofs-gedicht 227

 

 

Zonder geborgenheid kon ik niet ademen
ik had een tweede huid en een derde monster
nodig om te leven in een kamer in een huis
in een straat in een stad vol stinkende argwaan

 

had ik geen redenen om nog te bewegen
als in de grauwe nacht de spiegelschaduw jankt
houdt mijn lichaam stand als almachtige moeder
in de illusie van schimmige tastbaarheid

 

wilde ik een vliegreis, ik betaalde de prijs
van wedergeboorte en nu wil ik gewoon
verder meepraten met de gevreesde monsters

 

de verwachting verblindt de dageraad spreekt zacht
het verleden verslond de toekomst vervlogen
toch zullen ze de wind onder mijn vleugels zijn

 

17 maart 2018 Geen categorie

1 2 3 24